روح

یادم نیست خورشیدم

کی 

کجا

پشت کدام کوه

ترکم کرد

اما سیاهی آن شب ممتد

چنان به گسیوان سیاهم گره خورد

که چشمهایم رنگ باختند

اشک هایم یخ زدند

و لب هایم

پر شد از ترکهایی عمیق

بدون هیچ سوالی

بدون هیچ صدایی

دیگر نمی دانم

شاید من مرده ام؟

.

.

.

افسون